O sırada babam öğle yemeğine eve gelmiş. Annemi öyle ağlar görünce almış eline iğne ipliği başlamış yorganları dikmeye. Bir, iki, üç derken hepsini dikmiş kaldırmış bir köşeye. Sonra yemeğini yiyip gitmiş. Babaanneme de hiçbir şey söylememiş. Babaannem geldiğinde yorganları hazır bulmuş.
“Yol yormuyorsa, yoldaşındandır.”
Huzurlu Akşamlar olsun
